اسلام مانند على عليه السّلام به مردم نشان دادند كه آن تشريفاتى كه در آن دورانهاى جاهليّت در دربارهاى روم و ايران مرسوم بود همه خلاف روح خداپرستى بوده و تحقير مقام انسانيّت افراد است . و زمامدارى مثل على عليه السّلام كه تمام نواحى وجودش عظمت واقعى بشرى بود شخصا به كارها رسيدگى مىكرد و براى فقرا آرد و نان و خرما مىبرد و از اينكه مردم براى او تشريفات قائل شوند و به رسم دوران جاهليّت رفتار كنند بشدّت منع مىكرد ، و با لباس كهنه و وصله زده در بين مردم آمدوشد داشت و خودش به بازار رفته و آنچه را لازم بود مىخريد به منزل مىآورد . اين شدّت و اهتمام اولياى دين براى اين بود كه كسى خود را صاحب جامعه و حاكم بر تعيين سونوشت كسى نشناسد و همه در حكومت خدا و منطقهء نفوذ احكام خدا وارد باشند و صاحب مملكت و رهبر همه ، خدا باشد . اعلاميهء آزادى بشر مفاد آيهء شريفه : يا أَهْلَ الْكِتابِ تَعالَوْا إِلى كَلِمَةٍ سَواءٍ بَيْنَنا ، وَ بَيْنَكُمْ أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ ، وَ لا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئاً وَ لا يَتَّخِذَ بَعْضُنا بَعْضاً أَرْباباً مِنْ دُونِ اللَّهِ « 1 » كه اعلان آزادى و حريّت تمام جز خدا صاحب اختيار ، و مالك او نيست . نبايد يك نفر جامعه را مال خودش بداند بايد همگان وارد

--> ( 1 ) - سورهء آل عمران ، آيهء 64 .